دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم

 واندراین کار دل خویش به دریا فکنم

از دل تنگ گنه کار برآرم آهی

کآتش اندر گنه آدم و حوا فکنم

خورده ام تیر فلک باده بده تا سرمست

 عقده در بند کمرترکش جوزا فکنم

جرعه جام براین تخت روان افشانم 

غلغل چنگ در این گنبد مینا فکنم

مایه ی خوشدلی آنجاست که دلدار آنجاست

میکنم جهد که خود را مگر انجا فکنم

بگشا بند قبا ای مه خورشید کلاه 

  تا چو زلفت سر سودازده در پا فکنم

حافظا تکیه برایام چو سهواست و خطا

من چرا عشرت امروز به فردافکنم