کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند پروردگار من...!! وقتی باختم ،"مسیر" را یافتم! در بزرگراه زندگی همیشه "راهت" راحت نخواهد بود. هر" چاله ای " چاره ای به من آموخت. دوباره فکر کن ، فرصت ها دوبار نمی شوند، برای جلوگیری از "پس رفت" پس باید رفت. اگر کسی واقعا تو را دوست بدارد، به ساز آرام بودنت کفایت می کند و هرگز از تو نمیخواهد رقاص ساز هایش باشی . . . آمدم ای شاه ، پناهم بده/ خط امانی ز گناهم بده ای حَرمَت ملجأ در ماندگان/ دور مران از در و ، راهم بده ای گل بی خار گلستان عشق/ قرب مکانی چو گیاهم بده لایق وصل تو که من نیستم/ اِذن، به یک لحظه نگاهم بده ای که حَریمت به مَثَل کهرباست/ شوق وسبک خیزی کاهم بده تاکه ز عشق تو گدازم چو شمع/ گرمی جان سوز به آهم بده لشگرشیطان به کمین من است/ بی کسم ای شاه، پناهم بده از صف مژگان نگهی کن به من/ با نظری ، یار و سپاهم بده در شب اول که به قبرم نهند/ نور بدان شام سیاهم بده ای که عطا بخش همه عالمی/ جمله ی حاجات مرا هم بده شب سردیست و هوا منتظر باران است وقت خواب است و دلم پیش تو سرگردان است شب بخیر ای نفست شرح پریشانی من ماه پیشانی من دلبر بارانی من آدم های ساده را دوست دارم . همان ها که بدی هیچ کس را باور ندارند . همان ها که برای همه لبخند دارند . همان ها که همیشه هستند ، برای همه هستند . آدم های ساده را باید مثل یک تابلوی نقاشی ساعت ها تماشا کرد . عمرشان کوتاه است ؛ بسکه هر کسی از راه می رسد . یا ازشان سو استفاده می کند . یا زمینشان می زند . یا درس ساده نبودن بهشان می دهد؛ آدم های ساده را دوست دارم . بوی ناب « آدم » می دهند . زیباترین دیالوگ پدر ژپتو: پینوکیو چوبی بمان ، دنیای آدم ها سنگی است ...
بی وضو در کوچه لیلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود
سجده ای زد بر لب درگاه او
پر زلیلا شد دل پر آه او
گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای
جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای
نشتر عشقش به جانم می زنی
دردم از لیلاست آنم می زنی
خسته ام زین عشق، دل خونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و لیلای تو ... من نیستم
گفت: ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پیدا و پنهانت منم
سال ها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی
عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یک جا باختم
کردمت آوارهء صحرا نشد
گفتم عاقل می شوی اما نشد
سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا برنیامد از لبت
روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سرمیزنی
در حریم خانه ام در میزنی
حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود
مرد راهش باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم
ببرد اجر دو صد بنده که آزاد کند
قاصد منزل سلمی که سلامت بادش
چه شود گر به سلامی دل ما شاد کند
امتحان کن که بسی گنج مرادت بدهند
گر خرابی چو مرا لطف تو آباد کند
یا رب اندر دل آن خسرو شیرین انداز
که به رحمت گذری بر سر فرهاد کند
شاه را به بود از طاعت صدساله و زهد
قدر یک ساعته عمری که در او داد کند
حالیا عشوه ناز تو ز بنیادم برد
تا دگرباره حکیمانه چه بنیاد کند
گوهر پاک تو از مدحت ما مستغنیست
فکر مشاطه چه با حسن خداداد کند
ره نبردیم به مقصود خود اندر شیراز
خرم آن روز که حافظ ره بغداد کند
جهان سرشار از دلبستنها
و دل شکستنهاست
و چه حسی دارد وقتی
دل شکسته از دل بستنها
به تو روی می آورم تا
در کنار تو بار دیگر آرامشی
را تجربه کنم که در کنار بندگانت
از دست دادمش...!!!
.jpg)
| Design By : Pichak |
Authors
Design
نظرات کاربران
دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید